Υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν ποιοι είμαστε σήμερα. Και άλλοι που φέρουν τη μνήμη αυτού που υπήρξαμε πριν ακόμα διαμορφώσουμε την ταυτότητά μας. Οι περισσότεροι άνθρωποι στη ζωή μας μαθαίνουν την ιστορία μας μέσα από τις διηγήσεις μας. Τα ξαδέρφια όμως δεν θα χρειαστεί να την ακούσουν. Είναι εκεί και τη γράφουν μαζί.
Η σχέση των ξαδέλφων έχει κάτι το ιδιαίτερο: δεν ξεκινά από ατομική επιλογή. Τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε έναν κόσμο ανθρώπων, μνημών και δεσμών που υπήρχαν πριν από αυτά. Προτού καν προλάβουν να γνωριστούν πραγματικά, υπάρχει ήδη κάτι αόρατο που τα συνδέει.
Αυτή η σύνδεση, ωστόσο, δεν είναι τυχαία. Ο δεσμός ανάμεσα στα ξαδέρφια καθρεφτίζει τη σχέση των αδελφών, η οποία γίνεται το πρώτο έδαφος πάνω στο οποίο θεμελιώνεται η αγάπη των παιδιών τους. Μέσα από τις ευκαιρίες που ψάχνουμε για να βρεθούν, μέσα από τις αφορμές που δημιουργούμε για να μένουν κοντά παρά τις αλλαγές της ζωής.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, φτιάχνονται οι πρώτες κοινές αναμνήσεις. Τα οικογενειακά τραπέζια, οι εκδρομές, οι γνώριμες γεύσεις που επιστρέφουν κάθε Χριστούγεννα. Τα παιδιά δεν μοιράζονται απλώς μεμονωμένες στιγμές, αλλά τα ίδια τα θεμέλια της διαδρομής τους.
Φυσικά, δεν έχουν όλες οι συγγένειες την ίδια εξέλιξη. Κάποιες μένουν απλώς μια κοινή καταγωγή στα χαρτιά. Άλλες, εξελίσσονται σε σχέσεις ζωής. Και είναι αυτές ακριβώς οι σχέσεις που φανερώνουν την αληθινή τους αξία όταν η ζωή συνεχίσει τον κύκλο της και οι γενιές αλλάξουν.
Όταν, χρόνια αργότερα, οι παππούδες – κι εμείς μαζί – δεν θα είμαστε πια εκεί, τα σπίτια θα έχουν αλλάξει χέρια και οι ζωές τους θα έχουν πάρει διαφορετικούς δρόμους, θα υπάρχουν πάντα εκείνοι οι λίγοι άνθρωποι που θα μπορούν να κοιταχτούν στα μάτια και να πουν: «Θυμάσαι τότε;»
Και με δύο μόνο λέξεις, να φέρνουν πίσω ολόκληρους κόσμους που νόμιζαν πως είχαν χαθεί. Γιατί κάποιες σχέσεις δεν υπάρχουν επειδή απλώς ξεκίνησαν μαζί μας. Υπάρχουν επειδή συνεχίζουν να ζουν μέσα μας.
Χριστιάνα
