Κάθε σχέση είναι μια συνάντηση δύο φιλοσοφιών ζωής. Δύο τρόπων να αντιλαμβάνεσαι τι σημαίνει να ζεις. Ο καθένας κουβαλά μέσα του μια δική του σειρά προτεραιοτήτων, έναν δικό του ρυθμό, μια δική του ερμηνεία για το τι θεωρεί ουσιαστικό και τι μπορεί να περιμένει. Κι έτσι, η κοινή ζωή δεν διαμορφώνεται μόνο από όσα συμβαίνουν, αλλά από το πώς ο καθένας νοηματοδοτεί τις στιγμές μέσα σε αυτήν.
Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν ότι οι στιγμές αποκτούν χώρο μόνο όταν όλα τα άλλα έχουν μπει στη θέση τους. Για εκείνους, μια έξοδος, μια εκδρομή, ένα ταξίδι μοιάζουν με κάτι όμορφο, αλλά όχι απαραίτητο. Γίνονται αν περισσέψει χρόνος, αν τακτοποιηθούν όλες οι εκκρεμότητες, αν υπάρξει η απαιτούμενη άνεση.
Άλλοι, πάλι, βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά. Δεν θεωρούν τις στιγμές αυτές ως απόδραση από τις υποχρεώσεις, αλλά ως την πηγή δύναμης που τους επιτρέπει να ανταποκρίνονται σε αυτές. Για αυτούς, οι στιγμές είναι μέρος της φροντίδας προς τον εαυτό και τη σχέση. Μια έξοδος δεν είναι επιβράβευση· είναι σύνδεση. Μια εκδρομή δεν είναι απόδραση· είναι αναζωογόνηση. Ένα ταξίδι δεν είναι πολυτέλεια· είναι ανάσα.
Ο ένας μπορεί να βλέπει μια αναβολή ως κάτι απλώς προσωρινό. Ο άλλος, όμως, μετά από πολλές παρόμοιες αναβολές, αρχίζει να διακρίνει ένα μοτίβο. Ένα μοτίβο που τον καλεί να αναρωτηθεί πόση ζωή είναι διατεθειμένος να αφήσει να περάσει, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή.
Κάπου ανάμεσα σε αυτές τις δύο φιλοσοφίες γεννιέται η πραγματική πρόκληση μιας σχέσης: πώς συνυπάρχουν δύο άνθρωποι που βλέπουν τον κόσμο με άλλα μάτια, τι προσπαθούν να εξασφαλίσουν για το αύριο και τι αφήνουν να περάσει από το σήμερα.
Μήπως, τελικά, μια σχέση χρειάζεται λίγο «χώρο» ο ένας μέσα στον χρόνο του άλλου;
Χριστιάνα
