Σε βλέπω…
εσένα που μόλις πήρες τη διάγνωση -καρκίνος του μαστού- στα χέρια σου. Αυτό το ψυχρό χαρτί αποτελεσμάτων με το όνομά σου γραμμένο πάνω του και πάγωσες. Ένιωσες τη γη να φεύγει κάτω απ’ τα πόδια σου και τον κόσμο να μικραίνει γύρω σου. Έγινες χίλια κομμάτια, προσπαθώντας να καταλάβεις τι σημαίνει αυτό για σένα και τη ζωή σου. Τα μάτια σου θολώνουν, το κεφάλι σου βουίζει και προσπαθείς να πιαστείς από κάπου. Από μια λέξη, μια ελπίδα, μια στιγμή κανονικότητας. Ξέρεις, βαθιά μέσα σου, πως από αυτή τη στιγμή τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο. Είναι ένα ταξίδι που ακόμα δεν έχεις αρχίσει να ζεις. Κι όμως, ήδη σε έχει αλλάξει.
Σε ακούω…
εσένα που ξεκίνησες το ταξίδι της ίασής σου. Να κλαις βουβά, να ουρλιάζεις μέσα σου, να παλεύεις με τη σιωπή σου. Τα χειρουργεία, οι εξετάσεις, οι αναλύσεις, οι θεραπείες και η αναμονή έχουν γίνει η νέα σου καθημερινότητα. Το σώμα σου πληγώνεται, η ψυχή σου πονά, η καρδιά σου ραγίζει.
Νιώθεις τον θάλαμο χημειοθεραπείας σαν έναν τόπο όπου ο χρόνος κυλάει σταγόνα-σταγόνα, όπως τα φάρμακα που καίνε το σώμα σου. Με τη γνώριμη μεταλλική μυρωδιά που δεν ξεχνιέται, τον εκκωφαντικό ήχο των μηχανημάτων, εκείνο το «μπιπ» της ροής που σου τρυπάει τα αυτιά, μαζί και την καρδιά. Τους ψίθυρους, τις ατελείωτες ώρες αναμονής. Καμιά φορά κοιτάς απέναντι και πιάνεις το βλέμμα ενός άγνωστου. Δεν χρειάζονται λόγια· η σιωπή είναι κοινή γλώσσα εκεί μέσα. Στα μάτια γύρω σου βλέπεις πόνο, εξάντληση, φόβο, αλλά και ψυχές που κρατιούνται με νύχια και με δόντια, που ρουφάνε μέσα τους, κυριολεκτικά, την ελπίδα με κάθε σταγόνα. Σταγόνες από το ενδεχόμενο μιας συνέχειας.
Δεν είσαι απλώς κουρασμένη· είσαι εξαντλημένη, παραλυμένη, από τον φόβο και την απώλεια. Κάθε θεραπεία είναι λες και σου παίρνει κι ένα κομμάτι από αυτό που ήσουν, μαζί με την ελευθερία να κοιμάσαι χωρίς να φοβάσαι τι θα ξημερώσει. Γεύσεις που χάνονται, μυρωδιές που δεν αντέχεις πια.
Κι όμως επιμένεις. Συνεχίζεις. Μαθαίνεις να αγαπάς τον εαυτό σου ξανά και ξανά. Η πίστη σου γεννά μέσα σου ένα μικρό, πεισματάρικο φως. Κάπως έτσι, κάθε φορά που τελειώνει ένας κύκλος θεραπείας, παίρνεις μια κουρασμένη ανάσα, δένεις το μαντήλι σου, μαζεύεις όση δύναμη σου έχει απομείνει και σέρνεις τα πόδια σου μέχρι την πόρτα. Άντεξες και σήμερα. Μέχρι την επόμενη φορά. Δεν επέλεξες αυτό το ταξίδι, αλλά το περπατάς με ήσυχο θάρρος, με δύναμη, με ανθεκτικότητα.
Σε νιώθω…
εσένα που, τελειώνοντας τις θεραπείες, περίμενες πως σύντομα θα επέστρεφες στην παλιά σου ζωή, στους γνωστούς σου ρυθμούς, στον άνθρωπο που ήσουν πριν. Μόνο και μόνο για να ανακαλύψεις πως ο παλιός σου εαυτός δεν υπάρχει πια.
Όλοι αναμένουν από σένα να προχωρήσεις, αλλά εσύ νιώθεις σαν να μην ξέρεις πώς. Καλείσαι να ζήσεις σε ένα σώμα που πολλές φορές νιώθεις ξένο, σε μια ζωή που δεν είναι αυτή που ήξερες. Μέρα με τη μέρα μαθαίνεις να ζεις με τις παρενέργειες και τα βαθιά σημάδια που άφησαν οι θεραπείες στο σώμα και στην ψυχή σου.
Υπάρχουν μέρες που νιώθεις δυνατή κι άλλες που η παραμικρή προσπάθεια σε εξαντλεί. Δεν πονάς όπως πριν, μα κουβαλάς μια κούραση που δεν φεύγει. Δε φοβάσαι όπως τότε, αλλά ζεις με μια εγρήγορση που δεν χαλαρώνει. Η ανάγκη να «προλάβεις» είναι τόσο ισχυρή· σαν να υπάρχει μια αόρατη προθεσμία που πρέπει να εκμεταλλευτείς. Ένα είδος εσωτερικής αγωνίας, όπου το σώμα δεν είναι πια το μόνο που έχει αλλάξει, η ψυχή κινείται σε ρυθμούς έντασης και επειγόντως.
Το «μετά» φέρνει αόρατους πόνους και μια βαθιά σιωπή. Κανείς δεν μιλά για αυτό, κανείς δεν σε προετοιμάζει για τη νέα ταυτότητα που κουβαλάς. Δεν είναι επιστροφή, ούτε συνέχεια· είναι μια νέα αρχή. Κάθε εξέταση, κάθε επανέλεγχος φέρνει μαζί του τον φόβο αλλά και τη μνήμη του πόνου, την αγωνία, την πιθανότητα της επιστροφής. Οι λέξεις «μετάσταση» και «υποτροπή» αιωρούνται σαν μαύρα σύννεφα πάνω απ’ το κεφάλι σου κάθε φορά που περιμένεις αποτελέσματα.
Μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, μαθαίνεις να είσαι ευγνώμων. Που είσαι εδώ. Που ανασαίνεις. Που ονειρεύεσαι. Που δεν είσαι ανάμεσα σε εκείνες τις υπέροχες γυναίκες που έφυγαν. Μαθαίνεις να ζεις με όλο το βάρος και το φως αυτής της λέξης. Το «μετά» δεν έχει οδηγίες, ούτε χάρτη. Έχει μόνο χώρο. Δεν χρειάζεται να εξηγείς, ούτε να αποδεικνύεις. Το σώμα σου ξέρει. Η ψυχή σου θυμάται. Κι αυτό αρκεί.
Δεν είσαι μόνη, είμαστε πολλές!
Χριστιάνα
