Υπάρχουν αλήθειες που δεν μαθαίνονται στα βιβλία, ούτε χωρούν σε συμβουλές. Τις συναντάμε στην πορεία της ζωής, συνήθως όταν δεν τις περιμένουμε. Ζουν μέσα στις στροφές της διαδρομής· εκεί όπου η ζωή μάς ξαφνιάζει, μας δοκιμάζει, μας λυγίζει και τελικά μας μεταμορφώνει. Στις στιγμές που αναγκαζόμαστε να αποχαιρετήσουμε βεβαιότητες, όνειρα ή εκδοχές του εαυτού μας που κάποτε πιστεύαμε πως θα μας συντροφεύουν για πάντα. Κι όταν τις καταλάβουμε, συνειδητοποιούμε πως ήταν πάντα εκεί, περιμένοντας να είμαστε έτοιμοι να τις ακούσουμε.
Αν συναντούσα σήμερα τον εαυτό μου παιδί, θα καθόμουν για λίγο δίπλα του. Όχι για να του εξηγήσω τη ζωή· η ζωή δεν εξηγείται, βιώνεται. Δεν θα προσπαθούσα να τον προστατεύσω από όσα θα έρθουν· δεν θα μπορούσα άλλωστε να του γλιτώσω τη διαδρομή. Θα καθόμουν μόνο για να του κρατήσω συντροφιά και να του ψιθυρίσω μερικές αλήθειες που μου πήρε χρόνια να καταλάβω.
Η αγάπη δεν κερδίζεται. Αναγνωρίζεται. Μην μπερδέψεις την αγάπη με την αυταπάρνηση, ούτε τη σιωπή με την καλοσύνη. Θα υπάρξουν στιγμές που θα πιστέψεις πως πρέπει να χάσεις κομμάτια του εαυτού σου για να κρατήσεις τους άλλους κοντά σου. Μην το κάνεις. Η αγάπη δεν ζητά να γίνεις αόρατη.
Να θυμάσαι ποια είσαι στον πυρήνα σου. Ο κόσμος θα προσπαθήσει πολλές φορές να σου πει ποια πρέπει να γίνεις. Να μη χάσεις ποτέ την επαφή με τον αληθινό εαυτό σου και με όσα σε κάνουν αληθινή.
Κάποιες από τις δυσκολότερες μάχες που θα δώσεις δεν θα είναι με τον κόσμο γύρω σου, αλλά με τις ιστορίες που θα σου αφηγείται το ίδιο σου το μυαλό. Μην πιστεύεις όλα όσα σου λέει. Ο φόβος έχει την τάση να μεταμφιέζει τις υποθέσεις σε βεβαιότητες και τις αμφιβολίες σε αλήθειες.
Κράτα πάντα χώρο για τα όνειρά σου. Μη φοβηθείς να αλλάξεις πορεία όταν η ζωή σε οδηγήσει αλλού από εκεί που σχεδίαζες. Συχνά τα πιο σημαντικά μαθήματα κρύβονται στα μέρη που δεν είχες ποτέ σκοπό να επισκεφθείς.
Θα υπάρξουν στιγμές που θα πιστέψεις πως η ζωή σου γκρεμίζεται. Μην τρομάξεις. Κάποιες φορές αυτό που γκρεμίζεται δεν είναι η ζωή σου, αλλά η εικόνα που είχες γι’ αυτήν. Όταν αυτή η εικόνα ραγίσει, μέσα από τις ρωγμές θα μπει φως, γνώση και μια βαθύτερη κατανόηση του εαυτού σου.
Η ζωή έχει τον δικό της τρόπο να ανατρέπει όσα θεωρούσες δεδομένα. Θα φέρει χαρές που δεν είχες φανταστεί και δοκιμασίες που δεν είχες επιλέξει. Θα σου πάρει ανθρώπους που αγαπάς, θα αλλάξει σχέδια που νόμιζες πως ήταν βέβαια και θα σε αναγκάσει να ξανασυστηθείς με τον εαυτό σου περισσότερες από μία φορές. Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά, θα συνεχίσει να σου χαρίζει λόγους να την αγαπάς. Μη θεωρήσεις τίποτα δεδομένο. Όχι για να φοβάσαι, αλλά για να ευγνωμονείς. Όχι για να ζεις με αγωνία, αλλά για να ζεις με παρουσία. Γιατί η ζωή δεν συμβαίνει κάποτε. Συμβαίνει τώρα.
Ίσως τελικά αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία είναι να είσαι παρούσα. Να αγαπάς βαθιά. Να συγχωρείς όσο μπορείς. Να δημιουργείς νόημα εκεί που βρίσκεσαι. Να σέβεσαι τον εαυτό σου χωρίς να τον εγκαταλείπεις και να αγαπάς τους άλλους χωρίς να χάνεσαι μέσα τους.
Μπροστά σε όσα θα έρθουν, κράτα τρία πράγματα: την πίστη σου όταν ο δρόμος μπροστά σου δεν φαίνεται καθαρά, την αγάπη σου όταν θα είναι πιο εύκολο να κλείσεις την καρδιά σου και την ευγνωμοσύνη σου ακόμη και για τα μικρά πράγματα που κάνουν τη ζωή πολύτιμη.
Θα περάσουν τα χρόνια και θα συνειδητοποιήσεις πως ο χρόνος είναι το πολυτιμότερο αγαθό που θα κρατήσεις ποτέ στα χέρια σου. Όχι τα χρήματα. Όχι οι τίτλοι. Όχι οι επιτυχίες. Ο χρόνος. Και οι άνθρωποι με τους οποίους επιλέγεις να τον μοιραστείς.
Όσο μεγαλώνω, καταλαβαίνω πως όλα όσα θα έλεγα στο μικρό κορίτσι που κάποτε ήμουν, είναι τελικά όσα χρειάζομαι κι εγώ σήμερα για να συνεχίσω τον δρόμο μου με αλήθεια.
Όταν κάποτε φτάσω στο τέλος της διαδρομής μου, δεν εύχομαι να κοιτάξω πίσω και να δω μια ζωή τέλεια. Εύχομαι να δω μια ζωή αληθινή. Μια ζωή που τη βίωσα με όλες μου τις αισθήσεις. Μια ζωή στην οποία αγάπησα βαθιά, συγχώρησα όσο μπόρεσα, τόλμησα να ονειρευτώ, έπεσα, σηκώθηκα και συνέχισα να προχωρώ. Μια ζωή στην οποία δεν έπαψα να αναζητώ το νόημα, ακόμη και στις πιο σκοτεινές της στιγμές.
Και τότε, με την καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη για όλα όσα μου δόθηκαν, για όλα όσα μου αφαιρέθηκαν και για όλα όσα με δίδαξαν, να μπορέσω να χαμογελάσω στον μικρό μου εαυτό και να του ψιθυρίσω:
Δεν πέρασες και λίγα, μικρή μου.
Αλλά δεν τα κατάφερες και άσχημα.
Χριστιάνα
